Na 18 jaar wachten op een verblijfsvergunning opende Chun zijn Chinese afhaalrestaurant in Groningen

Vijftien jaar was Chun, toen hij uit China werd ontvoerd en via mensenhandel in Nederland terechtkwam. Na vier jaar tegen kost en inwoning in een Chinees restaurant te hebben gewerkt, kwam hij in 2007 in een opvang in Leek terecht, en later in Groningen. Hij leerde er Nederlands en wachtte er op een verblijfsvergunning. Dat duurde lang. Heel lang. “Ik ben vaak boos geweest, ik snapte niet waarom het allemaal zo lang moest duren. Boos worden had natuurlijk geen zin, maar ik heb af en toe wel gedacht: waarom leef ik eigenlijk nog? Wat heeft het voor zin? Ik besta eigenlijk helemaal niet.” 

Maar afgelopen zomer was het toch zo ver. Na achttien jaar als niet geregistreerd burger de eindjes aan elkaar weten te knopen, kreeg Chun een verblijfsvergunning. Door het dolle heen besloot hij een opleiding te volgen bij de Culinaire Vakschool Groningen, een sociale onderneming die mensen een kans biedt om in korte tijd de basis van het horecavak onder de knie te krijgen. Met behulp van chef-kok Paul Rodenberg en docent Henk Timmerman startte Chun daarna zijn eigen restaurant. 

Stamppot met rookworst 

Chun vindt zijn eigen eten erg lekker, maar het liefst eet hij het stoofvlees van zijn Nederlandse ‘oma’, die hij heeft leren kennen tijdens zijn lessen Nederlands, en waar hij nog regelmatig over de vloer komt. “Het Nederlandse eten is erg lekker”, zegt hij. “Niet alleen stoofvlees, maar ook erwtensoep en stamppot met rookworst.” 

Chun moest in eerste instantie wel wennen aan het eten hier. “Ik lepelde de chocoladepasta gewoon uit de pot. Wist ik veel dat Nederlanders dat op hun brood doen”, legt hij uit. “Maar ik moet nu wel oppassen met eten hoor.” Chun wijst lachend naar zijn buik. “De eerste jaren in Nederland was ik enorm mager, maar nu eet ik veel.” 

Gezellig 

De ondernemer geniet enorm van het koken en het ondernemerschap, maar het allerleukste vindt hij het contact met klanten. “In het restaurant waar ik eerder werkte zag ik alleen de keuken. Hier heb ik echt contact met klanten en maak ik vaak een praatje. Dat is veel gezelliger.” 

Chun hoopt dat hij naast een verblijfsvergunning ook een paspoort kan krijgen, zodat hij zijn familie in China kan opzoeken. Maar niet permanent. “Ik ben hier nu gewend en gelukkig, en Groningen is een fijne stad. Niet te druk en niet te groot.” Hij wil zijn bedrijf graag hier laten groeien en meer vestigingen openen. “Ik wil graag herkenbaarheid creëren, zodat mensen mijn bedrijf zien en denken: Hee, Chun Kookt!”