Restaurant Vive la Vie wordt intiemer en persoonlijker

‘Onwerkelijk’. Dat is hoe de restauranteigenaar terugkijkt op het afgelopen jaar. “Het voelde af en toe echt bizar. Acht jaar lang ben je dag in, dag uit bezig met de zaak. Ik stond altijd aan, en was altijd aan het werk. Maakte vaak dagen van wel 15 uur. En dan moet je zaak ineens dicht. Zit je thuis. Je komt dan automatisch in een soort van overlevingsstand: hoe zorgen we dat we het hoofd boven water houden?”

Keerzijde 
Vive la Vie dicht. Niet aan het werk, veel thuis. “Het was natuurlijk heel dubbel. Want zakelijk gezien was die hele periode een ramp. Vooral toen we in november, na een hele goeie zomer, opnieuw de deuren moesten sluiten, viel dat heel zwaar.” Maar een positieve keerzijde was er ook. “Ik was natuurlijk altijd veel van huis geweest, en nu had ik ineens alle tijd om door te brengen met mijn gezin. Om leuke dingen te doen, te genieten, en vooral ook: na te denken.” 

Eyeopener 
Dat leerde hem meer dan ooit: doe wat je leuk vindt. “Wat dat betreft was vorig jaar zomer echt een eyeopener. We mochten als restaurant weer open, maar wel onder strenge voorwaarden zoals voldoende afstand, en dus ook: minder zitplekken.” Van de 48 plekken die er altijd waren, konden er maar een 28 blijven staan. Een openbaring: “Daardoor had ik ineens weer tijd om gasten te ontvangen, en even een praatje te maken”, zegt Sportel. “Ik realiseerde me toen: dit was waarom ik een eigen restaurant wilde. Omdat ik mensen aandacht wilde geven, en een leuke avond wilde bezorgen. Niet dat ik het in de keuken niet leuk vind, in tegendeel, maar het was vaak zo druk dat ik de keuken een hele avond niet uitkwam. Ik voelde me soms gevangen in mijn eigen restaurant, en besloot: dat wil ik niet meer.” De 28 stoelen zijn dus een blijvertje, en daarmee is Vive la Vie kleinschaliger en intiemer dan ooit. “Ja, met wel minder omzet, maar dat is dan maar zo”, zegt de chef-kok. 

Ondanks de lockdown hebben Jeroen, zijn echtgenote Lara en hun team afgelopen maanden niet stil gezeten. Meer dan ooit kwam het aan op ondernemen. Op creatief zijn. Op het zoeken naar manieren om toch nog wat geld te verdienen. 

Dinerbonnen
Zo besloot Sportel tijdens de eerste lockdown dinerbonnen te gaan verkopen, zodat hij in ieder geval de vaste lasten kon betalen. “Dat liep direct al storm. Ongelofelijk en mooi hoeveel mensen ons op die manier door de crisis wilden slepen.” Aan het succes van de actie zat echter ook een keerzijde: “op een gegeven moment hadden we voor zo’n 10.000 euro aan bonnen verkocht. Toen besloten we: nu moeten we stoppen. We zouden ons anders alleen maar in de vingers snijden.”

De dinerbonnen maakten plaats voor afhaal- en bezorgmenu’s: van een gastronomische daghap tot luxe drie gangen-diner.  “Toen half oktober bekend werd dat we opnieuw de deuren moesten sluiten, kwamen we pas echt in de overlevingsstand: we hebben in twee dagen een webshop uit de grond gestampt, en zijn menu’s gaan samenstellen om te bezorgen of af te laten halen.” 

Bakfiets 
Sportel schafte een elektrische bakfiets aan waarmee de afwasser dan vanaf half vijf ’s middags in de hele binnenstad maaltijden ging bezorgen. “En wat iets verder weg was deed ik. Glimmen, Haren, Reitdiep, Beijum: ik heb in die periode de hele stad gezien”, lacht hij. Nog zo’n noodgreep: de chef-kok aan huis. “Op een gegeven moment ben ik ook bij een aantal vaste klanten thuis gaan koken. Dan maakte ik ter plekke een zesgangen-diner, deed ik de bediening, de wijnen, de afwas. Het was een gesleep van jewelste, en heel erg leuk om eens bij vaste gasten thuis te komen, maar na een keer of zeven hield ik het voor gezien. Het was gewoon niet vol te houden.”  

De opluchting was dan ook groot toen bekend werd dat de restaurants vanaf 5 juni weer open mochten. Al bleef Vive la Vie de eerste weken nog dicht. “We hadden het keukenteam compleet, maar het bleek heel lastig om geschikt personeel voor in de bediening te vinden. Daarom springt Lara de eerste periode bij.”